Op 27 augustus 2025 schreven we de eerste regel code, een week nadat Lisa naar huis fietste en niet aankwam. Vandaag is dat precies een jaar. Dit is het eerlijke verhaal van dat jaar: wat er misging, wat ons overeind hield, en wat er nu staat.
Er is een avond in augustus vorig jaar die veel mensen zich nog precies herinneren. Waar ze waren toen ze het hoorden. Wat ze dachten.
Lisa was zeventien. Ze fietste naar huis, zoals iedereen naar huis fietst, en ze kwam niet aan.
Wat daarna gebeurde ging sneller dan wie dan ook had verwacht. Wij eisen de nacht op. De blauwgele posters in elke stad. De stille tochten. Binnen een paar dagen een half miljoen euro opgehaald, en een land dat het er ineens over had.
Wij zaten daar ook. En zoals zoveel mensen dachten wij: iemand moet hier iets aan doen.
Het verschil was dat wij konden bouwen.
De eerste regel code
Op 27 augustus 2025, een week later, schreven we de eerste regel code. We hadden geen plan, geen geld en geen idee waar we aan begonnen. We hadden één gedachte, en die is nooit veranderd:
Als iemand zich onveilig voelt onderweg, moet er iets zijn dat helpt. Nu. Op de telefoon die ze toch al vasthoudt. Gratis, want onveiligheid vraagt niet of je het kunt betalen.
We zijn gaan bouwen. 's Avonds, 's nachts, in weekenden, naast alles wat er ook nog moest. En op een gegeven moment stond er een app.
Het jaar dat volgde
Hier hoort normaal een lijstje met mooie mijlpalen. Dat komt ook, maar eerst het andere deel, want dat hoort er net zo goed bij.
We raakten onze naam kwijt. Een ander bedrijf claimde het merk. Er volgden maanden juridisch getouwtrek, en op een gegeven moment stond er een rekening tegenover een stichting die van donaties leeft. Doorvechten had betekend dat er geen geld meer was om de app te laten draaien. Dus hebben we verloren, en zijn we verdergegaan onder een andere naam.
Dat is harder dan het klinkt. Een naam is niet zomaar een woord als duizenden mensen hem op hun telefoon hebben staan.
We lagen eruit bij de app-winkels. Voor een app die er juist moet zijn op het moment dat je hem nodig hebt, is dat het slechtst denkbare wat er kan gebeuren. Mensen konden niet updaten. Nieuwe mensen konden er niet bij. En wij konden alleen maar wachten.
En er waren weken dat we niet wisten of we er nog zouden zijn. Dat is geen mooie zin voor een jaarbericht, maar het is de eerlijke. We hebben aan tafels gezeten waar we moesten uitleggen waarom we hiermee doorgingen, terwijl we het onszelf ook afvroegen.
Wat ons overeind hield
Niet doorzettingsvermogen. Mensen.
Er was iemand die doneerde op precies de dag dat we de servers bijna niet meer konden betalen, met een bericht erbij dat we nog steeds hebben.
Er waren vierhonderd mensen die zich aanmeldden als engel, hun identiteit lieten controleren, en gingen wachten op een melding waarvan ze hoopten dat die nooit zou komen.
Er waren cafés, kappers en winkels die safespot werden. Die zeiden: als er iemand binnenkomt die zich niet veilig voelt, dan mag die hier zijn. Zonder er iets voor terug te vragen.
En er waren de mails. Tientallen. "Ga door." "Ik gebruik hem elke avond." "Mijn dochter fietst er nu mee naar huis." Op de dagen dat we uit de app-winkels lagen waren dat de berichten die we opnieuw lazen.
Dat is waarom we er nog zijn. Niet omdat wij zo volhardend waren, maar omdat genoeg mensen bleven.
Wat er nu staat
Ruim 6.500 mensen gebruiken de app. Vierhonderd gecontroleerde vrijwilligers. Vierhonderd safespots waar je naar binnen mag.
En er staat een nieuwe versie klaar, met dingen waar we het langst aan hebben gewerkt.
Loop met me mee. Je zet je bestemming en je loopt. Je Circle ziet je lopen, ziet hoe ver je nog moet, en ziet dat je binnen bent. Kom je er niet aan, dan weten ze dat, zonder dat jij nog iets hoeft te doen. Heeft je vriendin de app niet, dan stuur je haar gewoon een link.
Circles voor één nacht. Je gaat stappen met mensen die je vanavond leuk vindt en morgen niet hoeft te volgen. Die circle lost 's ochtends vanzelf op. Niemand hoeft achteraf iemand te verwijderen, en dat is precies waarom mensen locatie delen nu vaak mijden.
En een bewijskluis, voor mensen die thuis niet veilig zijn. Wie dat meemaakt krijgt later altijd dezelfde vraag: kun je het bewijzen? En daar strandt het, want op zo'n moment denk je niet aan bewijs. Je denkt aan overleven. We hebben die kluis zo gebouwd dat een rechter hem kan controleren zonder ons, en zelfs zonder ons te vertrouwen. Hij is af, maar staat nog uit: deze functie kan geluid opnemen in iemands woonkamer, en dat vraagt eerst om een privacytoets en om een begeleide start met hulpverleners. Dat doen we liever goed dan snel.
Wat er niet is veranderd
De cijfers.
Een jaar na Lisa vroeg het EenVandaag Opiniepanel het aan ruim 1.400 jongeren. 78 procent van de jonge vrouwen maakte het afgelopen jaar iets intimiderends mee op straat. 79 procent voelt zich 's avonds en 's nachts onveilig buiten.
En dan het cijfer waar we het meest over hebben nagedacht: bij 55 procent van de gevallen stonden er mensen bij, en deed niemand iets.
Dat is niet omdat mensen niet willen. Dat is omdat ze niet weten wat. Ze twijfelen. Ze denken dat een ander wel gaat. Ze zijn bang dat ze zich vergissen.
Dat is een menselijk probleem, en het goede nieuws is dat je daar gereedschap voor kunt bouwen. Iemand hoeft niet de held te zijn die ingrijpt. Iemand hoeft alleen te weten dat er hulp onderweg is, en waar die vandaan komt.
Daar zijn we het hele jaar mee bezig geweest.
Dank je wel
Een jaar geleden was dit een idee van een paar mensen die het niet konden laten zitten.
Nu is er een stichting, een app die werkt, en duizenden mensen die iets hebben waar ze iets aan hebben op het moment dat het telt.
Dat is niet ons werk. Dat is het werk van iedereen die doneerde toen het spannend was. Van elke vrijwilliger die zich aanmeldde. Van elke zaak die safespot werd. Van iedereen die de app doorstuurde naar een vriendin, een dochter, een zus.
En van jou, die dit tot hier hebt gelezen.
Dank je wel. Oprecht.
Op naar het volgende jaar. We hebben nog werk te doen.